رویداد «دیدار مصباح‌الهدی»، نخستین گردهمایی شبکۀ ارتباطی شهید دکتر مصباح‌الهدی باقری کنی بود که در تاریخ پنج‌شنبه ۱۹ شهریور ماه ۱۴۰۵ به‌همت مرکز رشد دانشگاه امام صادق (علیه‌السلام) برگزار شد. آنچه در ادامه می‌خوانید، بخشی از گزارش این رویداد است که به سخنرانی آقای محمدحسن ابراهیم کنی، مدیرعامل مرکز بینش‌های رفتاری ایران، مربوط می‌شود:
بخشی از سازوکار ترویج منطق رشد، تکثیر ساخت نهادهای مختلف بر اساس منطق رشد است؛ امری که استاد شهید در زمان حیات خویش تا همین اواخر نیز پیگیر آن بود. یکی از آن موارد، که با دغدغه‌ی کار در حوزه‌ی سیاست‌های رفتاری راه‌اندازی شد، «مرکز بینش‌های رفتاری ایران» است. جایی که با پیگیری و تعامل مستمر آقای محمدحسن ابراهیم‌کنی، با استاد شهید، بر مبنای همان منطق رشد شکل گرفت و توسعه یافت.
آقای ابراهیم‌کنی بحث خود را این‌گونه آغاز کرد: «به قول روان‌شناس‌ها، ما انگار هنوز در مرحله‌ی انکار سوگ هستیم و نمی‌خواهیم باور کنیم چرا امروز دور هم جمع شده‌ایم؛ ای کاش دلیل دیگری برای جمع شدن داشتیم».
او ادامه‌ی کلام خود را در دو محور پی گرفت و ابتدا از قصه‌ی تعامل‌شان با استاد شهید گفت؛ از سال ۱۴۰۰. جایی که از طریق یک پروژه با مرکز رشد یک همکاری شکل گرفت. آقای ابراهیم‌کنی بینش‌های رفتاری را در حقیقت نقطه‌ی ورود روان‌شناسی به سیاست‌گذاری دانست و گفت: «وقتی انتخاب کردیم در این حوزه کار کنیم، کسی به ما میدان نمی‌داد و به حرف و ایده گوش نمی‌کرد و به علت بی‌سابقه بودن موضوع، طبیعتاً یک مقاومتی در پرداخت به آن در کشور وجود داشت. در این میان دکتر مصباح‌الهدی باقری، یکی از افرادی بود که به ما کمک کرد و با اینکه هیچ‌وقت عضو مرکز رشد نبودیم، مثل همان بچه‌های مرکز رشد برای ما وقت می‌گذاشت و تکیه‌گاهی می‌کرد».
محور دوم کلام آقای ابراهیم‌کنی، پیرامون یک واژه بود: «امید». او در این زمینه گفت «همگام کار در فضای اندیشه‌ورزی و سیاست‌گذاری، عوامل ناامید‌کننده، بسیار بیشتر از عوامل امیدوارکننده بر سر راه داری؛ از جمله خود افراد ناهمراه، ساختارهای غیرمنعطف، بروکراسی و غیره. اما وقتی با دکتر باقری می‌نشستی، با «امید» از کنارش بر می‌خواستی. برای همین، شهید مصباح‌الهدی باقری برای ما، مظهر امید و امیدواری بود».
او از آخرین دیدارش با دکتر هم این‌گونه سخن گفت که چند روز پیش از حوادث دی‌ماه، خدمت ایشان رسیدم که حال و احوالی کنیم و گزارشی از پیش‌رفت کارها بدهم. ایشان در آن جلسه کمی شاکی بود و به من گفت «فلانی! یه سِریا یه نیمچه عقلی هم برای ما درنظر نمی‌گیرن، میگن چرا باقری کل عمرشو داره توی این راه صرف می‌کنه؟ با خودشون نمی‌گن شاید طرف با یه دودوتا چهارتایی داره این کار رو می‌کنه… ولی من اگر مطمئن نبودم که انتهای این راه شهادته، اینجا نمی‌موندم». و ادامه داد: «من به خاطر ندارم در این چند سال دکتر باقری درباره شهادت صحبتی کرده باشند و خب آن موقع هم خیلی برایم پررنگ نبود، ولی انگار خود ایشان چیزهایی می‌دانستند که آن حرف را زدند».
