مشارکت سیاسی شهروندان همواره برای نظام‌­های مختلف حکمرانی مهم بوده است. اهمیت این امر در نظام‌های مردم‌سالار دوچندان است؛ چرا که مشروعیت سیاسی این نظام‌ها در گرو مشارکت سیاسی شهروندان است. البته مشارکت سیاسی عنوان عامی است که مصادیق آن می­تواند در جوامع مختلف متفاوت باشد اما در مجموع، مشارکت سیاسی نشانه‌­ای از اعتماد متقابل نظام سیاسی و شهروندان به یکدیگر، مشروعیت نظام سیاسی و پویایی سیاسی و اجتماعی است و عامل انسجام و وحدت نیروهای درون یک کشور به حساب می­‌آید. رقابـت سياسي نهادمند که در نتیجه مشارکت سیاسی بوجود می‌­آید، تعارض و منازعه را به وفاق، مدارا و تحمل تبدیل می­کند و از این رو، نقشی تعیین­‌کننده در کیفیت و دوام نظام‌­های سیاسی دارد.

در دهه‌های گذشته، نظریات مختلفی در تبیین مشارکت سیاسی ارائه شده است که هر کدام تلاش کرده‌اند تا عوامل و محرک‌های مؤثر بر این نوع مشارکت را شناسایی کنند. با توسعۀ علوم رفتاری در دو دهۀ اخیر، پژوهشگران تلاش کردند تا درکی عمیق‌، واقع‌بینانه‌ و مبتنی بر شواهد علمی از عوامل موثر بر تصمیم و رفتار مشارکت سیاسی ارائه دهند تا فراتر از صرفِ سنجشِ میزان و نوع مشارکت، به دلایل افراد و گروه‌های مختلف برای شرکت کردن یا نکردن پی ببرند.

یکی از مهمترین مصادیق مشارکت سیاسی، شرکت در انتخابات است. باتوجه به انتخابات دوازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی و لزوم مشارکت حداکثری مردم در انتخابات، مرکز بینش‌های رفتاری ایران، با همکاری مرکز افکارسنجی ملت، پروژه سنجش عوامل اثرگذار بر مشارکت مردم در انتخابات را در دستورکار خود قرار داد. برای حصول به پرسشنامه نهایی ابتدا ادبیات نظری موضوع در سطح داخلی و بین‌المللی بررسی شد. پس از استخراج عوامل موثر و اعتباریابی، پرسشنامه نهایی شد و پیمایش در زمستان 1402 اجرا شد. در این پیمایش برای اولین‌بار عوامل روان‌شناختی و رفتاری اثرگذار بر رفتار مشارکت جامعه ایران مورد سنجش قرار گرفت (باتوجه به محدودیت‌های نهاد کارفرما، امکان انتشار جزییات یافته‌ها وجود ندارد).