در سالهای اخیر، بسیاری از جوامع در معرض بحرانهای متعددی چون جنگ، همهگیری کووید-۱۹، چالشهای اقتصادی و بلایای طبیعی قرار گرفتهاند. این بحرانها، پیامدهایی بلندمدت و تنشآفرین برای جوامع به همراه داشته و از کارآیی کشورها در پاسخدهی موثر به بحران و بازیابی پس از بحران میکاهد.
در این راستا، امروزه مفهوم تابآوری ملی در کانون توجه دولتها و نهادهای بینالمللی قرار گرفته است. تابآوری ملی که به توانایی یک ملت در مقابله موفق با ناملایمات و سازگاری و بازتنظیم در محیطی تغییرپذیر و گاه خصمانه اشاره دارد، کشورها را قادر میسازد تا پس از بحران، خود را بازسازی کنند.
اکنون تقویت تابآوری ملی باهدف ایجاد جامعهای توانمند و مقاوم در تقابلی همهجانبه با دشمنان، ضرورتی انکارناپذیر بهنظر میرسد. همچنین، باتوجه به نامعلوم بودن مدتزمان درگیریها و تنشهای جاری با دشمنان، شناسایی و پرداخت به عواملی که به تضعیف تابآوری ملی میانجامند و تمرکز بر معکوسسازی روند نزولی تابآوری ملی، از اهمیتی اساسی برخوردار است.
براین اساس، گزارش حاضر در تلاش است تا با تکیه بر معتبرترین نظریات در حوزه علوم رفتاری و شناختی، ضمن معرفی «مدل روانشناختی تقویت تابآوری ملی»، توصیهها و ایدههایی با اتکا بر مولفههای اصلی مدل، چون هویت اجتماعی، احساس سرنوشت مشترک و ادراک عدالت اجتماعی، ارائه نماید.
